پیام‌های تفسیر نور

1- در نقل تاريخ، تنها به آنچه مايه‌ى عبرت است، توجّه کنيم. (قرآن درباره‌ى قوم عاد، از تعداد آنان و شهر و قبيله آنان سخنى نگفته است). فَأَمَّا عادٌ ... 2- استکبار، مايه‌ى هلاکت است. صاعِقَةِ عادٍ ... فَاسْتَکْبَرُوا 3- تکبّر انسانِ ضعيف در برابر خداوند قهار کاملًا نابجاست. فَاسْتَکْبَرُوا ... بِغَيْرِ الْحَقِ‌ 4- انگيزه‌ى تکبّر، مغرور شدن به قدرت و نداشتن رقيب است. «مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً» 5- داروى مبارزه با خود برتربينى، توجّه به قدرت الهى است. مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً ... الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ‌ 6- قدرت، نشانه‌ى حقانيّت نيست. مَنْ أَشَدُّ مِنَّا قُوَّةً ... 7- نگاهى به آفرينش خود و ضعف‌هاى دوران جنين و کودکى، و نيازمندى امروز تکبّر را برطرف مى‌کند. «الَّذِي خَلَقَهُمْ هُوَ أَشَدُّ مِنْهُمْ» 8- آن چه کفّار را به هلاکت مى‌رساند، استمرار در کفر و لجاجت است. «کانُوا- يَجْحَدُونَ» «1». هود، 80. «2». انفال، 60. تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 325