اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
حَتّي إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيهِم سَمعُهُم وَ أَبصارُهُم وَ جُلُودُهُم بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ «20»
حتي زماني که آمدند رو بآتش شهادت ميدهند بر اعمال آنها گوش آنها و چشمهاي آنها و پوست بدن آنها بآنچه بودند عمل ميکردند.
که يک دسته از شهود اعضاء انسان است و ذکر سمع و بصر و جلد از باب مثال است و الا زبان و دست و پا هم شهادت ميدهند هر کدام بعملي که از آنها صادر شده چنانچه ميفرمايد: يَوم‌َ تَشهَدُ عَلَيهِم أَلسِنَتُهُم وَ أَيدِيهِم وَ أَرجُلُهُم بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ نور آيه 24.
حَتّي إِذا ما جاؤُها شَهِدَ عَلَيهِم سَمعُهُم وَ أَبصارُهُم وَ جُلُودُهُم (سؤال) براي چه سمعهم را مفرد بيان فرموده و ابصارهم را جمع (جواب) سمع به معني شنيدن است مقابل رؤيت که ديدن است و آلت سمع اذن است و آلت ديدن بصر است اگر ذکر آلت شود جمع ميآورد چنانچه ميفرمايد: يَجعَلُون‌َ أَصابِعَهُم فِي آذانِهِم بقره آيه 18 وَ فِي آذانِهِم وَقراً انعام آيه 25.
بِما کانُوا يَعمَلُون‌َ هر کدام بعمل خود.