1- مجرمان از گواهى اعضاى بدن غافلند و لذا بر گناه جرأت دارند. وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ ...
2- گواه بودن اعضاى بدن در دنيا و گواهى آنها در قيامت، قابل کتمان و ترديد نيست. گرچه مجرمان از اين مسئله غافلند. وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَتِرُونَ ...
3- ايمان به اين که ما در محضر خدا هستيم مهمترين عامل هدايت و رشد انسان است. «ظَنَنْتُمْ أَنَّ اللَّهَ لا يَعْلَمُ کَثِيراً مِمَّا تَعْمَلُونَ»
4- با استدلال و استمداد از خداوند، بايد عقايد خود را محکم و شفاف کنيم و از هر گونه سوءظن نسبت به خدا دورى کنيم. «ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ»
5- سوء ظن نسبت به کسى که تحت ربوبيّت او هستيم بسيار زشت است. «ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ»
6- بينش غلط در مورد خداوند، سرچشمهى خسارت و سقوط انسان است.
ظَنَنْتُمْ ... أَرْداکُمْ
جلد 8 - صفحه 331
7- ظنّ و گمان در مسائل اعتقادى ارزش ندارد. «ظَنَنْتُمْ بِرَبِّکُمْ أَرْداکُمْ»