پیام‌های تفسیر نور

1- قيامت صحنه‌ى جدال و ستيزِ انسان با خود است. «وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ» 2- شايد رسوايى گناهانى که انسان با پوست بدن انجام داده بيشتر است. ( «وَ قالُوا لِجُلُودِهِمْ» و نفرمود: قالوا لا بصائرهم و ...) 3- گواهى اعضاى بدن در قيامت، همواره عليه انسان است و هرگز به نفع انسان نيست. (در قرآن هر کجا سخن از گواهى اعضاست مربوط به گناهان است). «لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا» 4- کفّار اصل گناه را مى‌پذيرند ولى از گواهى اعضاى بدن خود ناراحت مى‌شوند. «لِمَ شَهِدْتُمْ عَلَيْنا» 5- گواهى دادن و نطق کردن، نشانه‌ى علم اعضاى انسان به عملکرد اوست. «أَنْطَقَنَا اللَّهُ» 6- آن که قدرت آفريدن دارد، قدرت به سخن در آوردن نيز دارد. «أَنْطَقَ کُلَّ شَيْ‌ءٍ وَ هُوَ خَلَقَکُمْ» 7- آفرينش آغازين، بهترين دليل بر امکان معاد است. «خَلَقَکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ» تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 330