تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذْ آتَيْنا مُوسَى الْکِتابَ وَ الْفُرْقانَ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ (53)
بعد از آن بيان نعمت عظماى کتاب آسمانى را فرمايد:
وَ إِذْ آتَيْنا مُوسَى الْکِتابَ: و ياد بياوريد اى بنى اسرائيل زمانى را که عطا فرموديم موسى عليه السّلام را کتاب تورات، وَ الْفُرْقانَ: و حجتى جدا کننده ميان حق و باطل، و محقّ از مبطل، که ساير معجزات باشد، از عصا و يد بيضاء و شکافتن دريا و غير آن. لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ: براى اينکه شما هدايت شويد و راه راست يابيد، به تدبّر و تفکر و عمل به کتاب که مبشّر
تفسير اثنا عشرى، ج1، ص: 149
است به وجود حضرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم، و مبيّن است اوصاف او را. يا مراد به فرقان شريعت حضرت موسى عليه السّلام است که فارق ميان حلال و حرام مى‌باشد.
تتمه: آيه شريف آگاهى است به آنکه عطاى کتاب آسمانى از جانب خداوند براى هدايت و راهنمائى بندگان و اتمام حجت آنان، هر آينه اعظم نعمتهاى الهى است؛ زيرا ايمان به آن و عمل به احکام آن موجب سعادت و رستگارى دنيا و آخرت خواهد بود و تمام نعمتهاى دنيا در مقابل آن ارزشى نخواهد داشت.