تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
نَحْنُ أَوْلِياؤُکُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ وَ لَکُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُکُمْ وَ لَکُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ (31)
نَحْنُ أَوْلِياؤُکُمْ: مائيم دوستان و ياوران شما، فِي الْحَياةِ الدُّنْيا: در زندگانى دنيا، چه شما را از آفات و عاهات نگاه مى‌داشتيم و بر طريق خير و صلاح، هدايت مى‌کرديم، وَ فِي الْآخِرَةِ: و دوستان شمائيم در آخرت به کرامت و شفاعت تا زمان داخل شدن شما به بهشت.
تبصره:
احاديث وارده دال است بر آنکه مراد ائمه هدى عليهم السّلام باشند از جمله:
1- حضرت باقر عليه السّلام فرمايد: نحن أوليائکم في الحيوة الدّنيا اى نحرسکم فى الدّنيا و عند الموت فى الاخرة. يعنى: مائيم دوستان شما در دنيا که شما را حفظ نمائيم، و نزد موت در آخرت از شدائد «2».
2- على بن ابراهيم قمى (رحمه اللّه) از حضرت صادق عليه السّلام فرمايد:
ما يموت موال لنا مبغض لأعدائنا إلّا و يحضره رسول اللّه و امير المؤمنين و الحسن و الحسين «عليهم السّلام» فيرونه و يبشّرونه و إن کان غير موال يراهم بحيث يسوؤه.
«1» نهج البلاغه فيض الاسلام، خطبه 175، صفحه 570.
«2» نور الثقلين، ج 4 ص 548 حديث 46 بنقل از مجمع البيان.
جلد 11 - صفحه 370
يعنى: نميرد دوستدار ما دشمن دارنده دشمنان ما مگر آنکه حاضر شود او را رسول خدا و امير المؤمنين و حضرت حسن و حسين عليهم السلام، پس مى‌بينند او را و بشارت مى‌دهند او را؛ و اگر غير دوستان ما باشد، مى‌بيند ايشان را به حيثيتى که بد آيد او را، و دليل بر اين فرمايش حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است به حارث همدانى:
يا حار همدان من يمت يرنى
من مؤمن أو منافق قبلا «1»
وَ لَکُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُکُمْ: و براى شماست در آن آخرت آنچه آرزو کنند نفسهاى شما از انواع لذات و اصناف کرامات، وَ لَکُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ: و مر شما راست در عقبى آنچيزى را که دعوى کنيد که از ماست، يعنى هيچ کس با شما در آن چيز منازعت ننمايد، يا شما راست در آخرت آن چيزى که آرزو کنيد از بقاى حيات و دوام نعمت که هرگز فنا و زوال نپذيرد آن چيزى که دعوى کنيد يا از خدا خواهيد و تمنا نمائيد.