تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
نُزُلاً مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ (32)
نُزُلًا: در حالتى که آن موعود به پيش کشى باشد، مِنْ غَفُورٍ رَحِيمٍ: از خدائى که آمرزنده گناهان و مهربان به جميع مؤمنان.
بيان:
لفظ «نزل» اشعار است بر آنکه متمناى اهل استقامت نسبت به آن چيزى که به ايشان عطا کرده شود مانند ماحضرى خواهد بود نسبت به موائد کليه که به جهت ضيافت ترتيب کنند، و از اينجاست که گفته‌اند نتيجه استقامت نهايت کرامت است، و در آيه اشارت است به بشارت مؤمنان به مودت ملائکه با ايشان و به نيل آنان به جميع مشتهيات خود و تردد ملائکه و مصاحبت با ايشان به جهت استقامت آنان در طاعت و عبادت.
تتمه: در کتاب بصائر- از حضرت صادق سؤال شد آيا ملائکه نازل
«1» تفسير برهان، ج 4 ص 110، حديث 5 و تفسير قمى ج 2 ص 266- 265 (چ نجف)
جلد 11 - صفحه 371
مى‌شوند بر شما؟ فرمود: بلى قسم به خدا نازل مى‌شوند بر ما و پا مى‌گذارند بر فراش ما، مگر نخوانده‌اى کتاب خدا را که فرمايد: «إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ....» «1»