کلمه‌ى «نَزْغٌ» به معناى ورود در کارى به قصد فساد است و به وسوسه‌ى شيطان و تحريک او نيز نزغ گفته مى‌شود.
در اين آيه و سه آيه‌ى قبل، چهار نکته براى مناديان راه خدا مطرح شده است: «2»
در آيه‌ى 32 مى‌فرمايد: بهترين سخن، دعوت به سوى خداست، مشروط بر آن که دعوت
«1». قصص، 79.
«2». تفسير نمونه.
جلد 8 - صفحه 344
کننده، خود اهل عمل و تسليم فرمان خدا باشد.
در آيه‌ى بعد مى‌فرمايد: اگر در مسير دعوت با مخالفان روبرو شدى با بهترين شيوه برخورد کن تا او را تغيير دهى، يا به گونه‌اى عمل کن که گويا همان مخالف، دوست صميمى تو است و هيچ به روى خود نياور.
در آيه‌ى بعد فرمود: اين ناديده گرفتن عداوت‌ها و دشمنى‌ها نياز به صبر دارد و مخصوص کسانى است که بهره‌ى بزرگى از کرامت و لطف خدا را دريافت کرده باشند.
در اين آيه مى‌فرمايد: اگر شيطان تو را وسوسه کرد که با دشمن برخورد خشن داشته باش به خدا پناه ببر.
وسوسه‌ى شيطان «نَزْغٌ»، راه‌ها و ابزار و انواعى دارد:
گاهى از طريق ترساندن است. «الشَّيْطانُ يَعِدُکُمُ الْفَقْرَ» «1»
گاهى از طريق زيبا جلوه دادن است. «زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ أَعْمالَهُمْ» «2»*
گاهى از طريق وعده‌هاى تو خالى است. «يَعِدُهُمْ وَ يُمَنِّيهِمْ» «3»
گاهى از طريق دشمنى و کينه است. «يُوقِعَ بَيْنَکُمُ الْعَداوَةَ وَ الْبَغْضاءَ» «4»