خداوند هستى را آفريد، «خالِقُ کُلِّ شَيْ‌ءٍ» «1»* و بر آن ولايت کامل دارد، «لِلَّهِ مُلْکُ السَّماواتِ» «2»* و همه‌ى هستى لشکر او هستند. «لِلَّهِ جُنُودُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ» «3»*
همه مطيع اويند، «کُلٌّ لَهُ قانِتُونَ» «4»* و همه نشانه‌ى قدرت، حکمت و رحمت او هستند.
وَ مِنْ آياتِهِ ... و بازگشت همه به سوى اوست. «إِلى رَبِّکَ الْمُنْتَهى» «5»
«1». زمر، 62.
«2». آل‌عمران، 189.
«3». فتح، 4.
«4». بقره، 116.
«5». نجم، 42.
جلد 8 - صفحه 346
در آيه‌ى 32 بهترين کلام را دعوت به سوى خدا معرّفى کرده است و اين آيه، راه دعوت الى اللّه را بيان مى‌کند. در ضمن اين آيه سجده واجب دارد.
شب و روز از آيات الهى و نشانه‌هاى قدرت خداوند هستند: آرامش شب و پياپى بودن آن با روز، زمان بندى و کم و زياد شدن آن دو و تناسب آنها با خواب و آرامش انسان. برکات روز از جمله: رشد نباتات و حيوانات و تبخير آب‌ها و به دنبال آن پيدايش ابرها و باران و ثمر دادن درختان و ذخيره شدن انرژى و پديد آمدن حرکت و سير و سفر و سهمى که زمين در حرکت خود از آن دارد و فاصله‌ى خورشيد با زمين و فضاى اطراف زمين که کنترل کننده‌ى حرارت خورشيد است هم چنين وجود ماه که چراغ شب و تقويم طبيعى و عمومى براى همگان است و نيز حرکات ماه در منزلگاه‌هاى مختلف و نقش آن در جزر و مدّ درياها همه و همه از آيات پروردگار و از نشانه‌هاى قدرت اوست.