تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً قالَ آيَتُکَ أَلاَّ تُکَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ إِلاَّ رَمْزاً وَ اذْکُرْ رَبَّکَ کَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْکارِ (41) ترجمه‌ گفت پروردگار من قرار بده براى من نشانه گفت نشانه تو آنست که سخن نگوئى با مردم سه روز مگر باشاره و ياد کن پروردگار خود را بسيار و تسبيح کن در شبانگاه و بامداد.. تفسير حضرت زکريا پس از تسجيل بشارت الهى از خداوند استدعا نمود که علامتى قرار دهد براى او که آبستن شدن ايشاع را بشناسد تا استقبال نمايد شکر الهى را لذا خطاب رسيد علامت آنستکه نميتوانى با مردم سخن بگوئى در مدت سه روز مگر باشاره و بعضى گفته‌اند آنحضرت مخصوصا در آن سه روز با کسى سخن نگفت براى آنکه ممحّض باشد تکلم او در آنمدت بذکر خداوند و شکر نعمت او گويا آنکه فرموده است نشانه آنکه سه روز موفق ميشوى که سخن نگوئى و زبانت مخصوص بذکر و شکر باشد و عياشى از حضرت صادق (ع) روايت نموده که حضرت زکريا چون از خداوند مسئلت ولد نمود و نداى ملائکه باو رسيد خواست يقين کند که اين نداى الهى است پس وحى رسيد که سه روز حرف نزن چون سه روز حرف نزد يقين کرد که کسى قادر نميشود بر اين امر جز خدا بنظر حقير مراد آنستکه پس از سه روز يقين کرد که نداى الهى بوده چون اگر کمک الهى نبود نميتوانست سه روز با کسى حرف نزند مگر باشاره و نيز عياشى از يکى صادقين عليهما السلام نقل نموده که بسر اشاره ميفرمود و گفته‌اند که در آنسه روز مأمور بود که بذکر خداوند مشغول باشد و تسبيح بکند حق را از ظهر يا از عصر تا شب و از طلوع فجر تا هنگام چاشت.