اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قال‌َ رَب‌ِّ اجعَل لِي آيَةً قال‌َ آيَتُک‌َ أَلاّ تُکَلِّم‌َ النّاس‌َ ثَلاثَةَ أَيّام‌ٍ إِلاّ رَمزاً وَ اذکُر رَبَّک‌َ کَثِيراً وَ سَبِّح بِالعَشِي‌ِّ وَ الإِبکارِ (41)
عرض کرد پروردگار من براي من آيتي قرار ده خطاب رسيد آيت تو اينست که سه روز با مردم تکلّم نکني الّا باشاره و ذکر خدا را بسيار بگويي و تسبيح خدا کني در شام و صباح.
قال‌َ رَب‌ِّ اجعَل لِي آية مفسّرين گمان کردند که مراد از آية معجزه‌ايست که دليل بر اثبات و برآمدن اينکه حاجت و استجابت دعا و حقّانيّت اينکه بشارت باشد و از اينکه جهت دچار اشکالاتي شدند:
اوّلا تکلّم نکردن با مردم سه روز و ذکر بسيار گفتن و تسبيح گفتن شام و صباح معجزه نيست.
و ثانيا حضرت زکريّا بعد از دعا و آمدن بشارت مگر شک و ريبي داشت که محتاج بآيت و معجزه باشد.
و ثالثا اگر در آن بشارت شکّي باشد در اينکه دستور هم همان شک هست و لذا در دست و پا افتادند و بتمحلاتي دست آويز شدند.
ولي تحقيق کلام اينست که مراد از آيت مطالبه دستور العملي است که در مقابل اينکه موهبت عظمي چه عملي است شايسته که من بايد بجا بياورم و وظيفه من چيست
جلد 3 - صفحه 192
جواب آمد که عمل شايسته تو و وظيفه تو اينست که:
قال‌َ خدا ميفرمايد أَلّا تُکَلِّم‌َ النّاس‌َ ثَلاثَةَ أَيّام‌ٍ إِلّا رَمزاً که عبارت از روزه صمت باشد که در شرايع سابقه بوده.
وَ اذکُر رَبَّک‌َ کَثِيراً که شايد اشاره بنماز باشد چنانچه اطلاق ذکر بر نماز شده أَقِم‌ِ الصَّلاةَ لِذِکرِي.
وَ سَبِّح تسبيح تنزيه حق است از جميع عيوب و تقديس از جميع نواقص بِالعَشِي‌ِّ وَ الإِبکارِ ظاهرا مراد اينکه باشد که شب و روز مشغول تسبيح باش نه خصوص اول شب و اول صبح.
و بالجمله وظيفه تو عبادت و بندگي است از روزه و نماز و ذکر، کار ديگري از تو متوقّع نيستيم و عمل ديگري احتياج ندارد خداوند بقدرت کامله‌اش اينکه موهبت را بتو عطا خواهد فرمود با اينکه سن‌ّ پيري و نزا بودن عيالت و شکر گذار حق باش.