1- قرآن، مايه‌ى ذکر و يادآورى است. «کَفَرُوا بِالذِّکْرِ» (آنچه را که انسان دچار غفلت و فراموشى مى‌شود، به ياد انسان مى‌اندازد)
2- کفر گروهى از مردم، سبب شکست کتاب آسمانى نمى‌شود. «لَکِتابٌ عَزِيزٌ»
3- قرآن از آينده خود خبر مى‌دهد. عزّت قرآن و تحريف نشدن آن در طول تاريخ با وجود آن همه دشمن، يک خبر غيبى است. «عَزِيزٌ- لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ»
4- هيچ گونه باطلى در قرآن نيست. (نه دروغ، نه تضاد، نه تحريف و نه ...). «لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ»
5- همه‌ى توطئه‌هاى گذشته و آينده در راه مبارزه با قرآن بى تأثير است. عَزِيزٌ ...
لا يَأْتِيهِ ...
6- تفسيرهاى باطل، برداشت برخى انسان‌ها از قرآن است، ولى خود قرآن
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفاسير نورالثقلين و قمى.
جلد 8 - صفحه 352
همچنان استوار است. «تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ»
7- قرآن که از طرف خداوند حکيم است، حکيمانه و استوار است. (محتوى، الفاظ، شيوه‌ى نزول و نيز تأثير آن محکم و استوار است). «تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ»
8- خداوند حکيم است. تَنْزِيلٌ مِنْ حَکِيمٍ ... قرآن نيز حکيم است. «يس وَ الْقُرْآنِ الْحَکِيمِ» «1» و پيامبر آموزگار حکمت است. «يُعَلِّمُهُمُ الْکِتابَ وَ الْحِکْمَةَ» «2»*
9- قرآن، جلوه‌ى حکمت الهى و دليل شايستگى خداوند براى حمد است.
«حَکِيمٍ حَمِيدٍ»
10- حتّى انبيا به دلدارى نياز دارند و اين آيه نوعى دلدارى به پيامبر است. «ما يُقالُ لَکَ»
11- عکس العمل مخالفان در برابر انبيا يکسان است. ما يُقالُ لَکَ إِلَّا ...
12- رهبران دينى بايد تحمّل ناسزاگويى‌هاى مخالفان را داشته باشند. ما يُقالُ لَکَ إِلَّا ما قَدْ قِيلَ ...
13- راه توبه همواره باز است. «لَذُو مَغْفِرَةٍ»
14- توجّه به رحمت و عقاب خداوند زمينه‌ساز توبه انسان است. «لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ»
15- هشدار و اميد بايد در کنار هم باشد. لَذُو مَغْفِرَةٍ ... ذُو عِقابٍ
16- رحمت خداوند بر غضبش پيشى دارد. (اول مغفرت مطرح شده بعد عقاب)
17- بخشش و تنبيه از شئون ربوبيّت است. «إِنَّ رَبَّکَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ»
«1». يس، 1- 2.
«2». آل عمران، 164.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 353