1- دشمن هرگز از بهانهجويى دست بر نمىدارد؛ اگر قرآن عربى باشد مىگويد:
گوش ما سنگين است «فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ» و اگر عجمى باشد مىگويد: چرا روشن نيست. «لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ»
2- شرط بهرهمندى از هدايت و شفاى قرآن ايمان است. «لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ»
3- قرآن، درمان بيمارىهاى اخلاقى، خانوادگى، اجتماعى و ... است. «شِفاءٌ»
4- کسى که در برابر خورشيد قرآن، چشم خود را ببندد گويا کور است. «وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى»
5- براى اثر پذيرى، آمادگى لازم است. کسى که ظرف روحش رو به بالا و سرباز باشد حتّى يک قطره باران را از آسمان جذب مىکند، ولى کسى که ظرف
جلد 8 - صفحه 354
روحش بسته و رو به پايين باشد، حتّى اگر در درياى معرفت فرو رود چيزى را جذب نمىکند. خداوند به کسانى که کنار رسول خدا صلى الله عليه و آله هستند ولى آمادگى پذيرش ندارند مىفرمايد: گويا از مکانى دور مورد خطاب واقع مىشوند. «يُنادَوْنَ مِنْ مَکانٍ بَعِيدٍ»