تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ مِنْ أَکْمامِها وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى وَ لا تَضَعُ إِلاَّ بِعِلْمِهِ وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ أَيْنَ شُرَکائِي قالُوا آذَنَّاکَ ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ (47)
إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ: بسوى خدا بازگرديده مى‌شويد از دانستن قيامت نه به غير او، پس جز ذات او هيچکس عالم نيست به آنکه قيامت در چه زمان قائم شود، وَ ما تَخْرُجُ مِنْ ثَمَراتٍ: و بيرون نيايد هيچ ميوه، مِنْ أَکْمامِها: از غلافهاى
جلد 11 - صفحه 384
خود، وَ ما تَحْمِلُ مِنْ أُنْثى: و بار و حمل بر ندارد هيچ زنى از انسان و غيره از حيوان، وَ لا تَضَعُ: و ننهد حمل خود را در هيچوقت، إِلَّا بِعِلْمِهِ: مگر در وقتى که مقرون است به علم الهى، يعنى چنانچه علم قيامت خاصه او است، علم شمار و نتايج نيز مخصوص به او است از حيثيت کيفيت اجزا و کوچکى و بزرگى و طعم و رنگ و بو و غيره و از کيفيت انتقال اطفال در ارحام و ذکور و اناث و تماميت و ناقصيت و حسن و قبح و عدد ايام حمل و ساعت آن.
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ: و روزى که بخواند خدا مشرکان را و از روى توبيخ از ايشان سؤال فرمايد، أَيْنَ شُرَکائِي: کجايند شرکاء من که به زعم خود آنها را شريکان من مى‌پنداشتيد و مى‌گفتيد. قالُوا آذَنَّاکَ: گويند مشرکان اعلام کرديم تو را در جواب «أَيْنَ شُرَکائِي» «1» الذين کنتم تزعمون که: ما مِنَّا مِنْ شَهِيدٍ: نيست از ما هيچ گواهى دهنده بر شرک ايشان، زيرا ما امروز از آنها تبرا کرده‌ايم و از روى يقين ما اعتراف کرده‌ايم به يگانگى تو، يا هيچکس از ما نيست که مشاهده کند شرکاء را چنانکه فرمايد: