1- در صحنه قيامت، جلوه حقّ به گونه‌اى است که همه معبودهاى باطل رنگ مى‌بازند و محو مى‌گردند و پوچى آنها براى مشرکان نيز روشن مى‌شود. «ضَلَّ عَنْهُمْ ما کانُوا يَدْعُونَ»
2- مشرک در قيامت، گذشته‌ى خود را باطل و آينده‌ى خود را در بن بست مى‌بيند. ضَلَ ... مِنْ قَبْلُ ... مِنْ مَحِيصٍ
3- انسان از طلب خير، سير و خسته نمى‌شود و به خاطر حرص و آز و افزون‌خواهى که جزو سرشت اوست، همه‌ى چيزهاى خوب را براى خود مى‌خواهد. «لا يَسْأَمُ الْإِنْسانُ مِنْ دُعاءِ الْخَيْرِ»
«1». بقره، 180.
جلد 8 - صفحه 360
4- انسان منحرف، کم‌ظرفيّت است و در اولين برخورد با سختى‌ها خود را در بن بست مى‌پندارد. «فَيَؤُسٌ قَنُوطٌ»