اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
لا يَسأَم‌ُ الإِنسان‌ُ مِن دُعاءِ الخَيرِ وَ إِن مَسَّه‌ُ الشَّرُّ فَيَؤُس‌ٌ قَنُوطٌ (49)
خسته نمي‌شود و ملالت پيدا نميکند انسان از طلب خير و اگر مساس پيدا کرد باو شري پس مايوس و نااميد ميشود.
لا يَسأَم‌ُ الإِنسان‌ُ مِن دُعاءِ الخَيرِ انسان هر چه باو داده ميشود سيرايي ندارد از مال و منال و رياست و عزت و مالکيت مثل او مثل جهنم است فرياد هل من مزيدش بلند است.
وَ إِن مَسَّه‌ُ الشَّرُّ بلائي مصيبتي فقري مرضي گرفتاري باو متوجه شد.
جلد 15 - صفحه 447
فَيَؤُس‌ٌ قَنُوطٌ بکلي مأيوس و نااميد ميشود که توجه بخدا ندارد و تصور ميکند کسي که قدرت بر دفع اينکه شر از او بکند ندارد انسان بايد اگر غرق نعمت باشد امن از مکر اللّه نداشته باشد خداوند قدرت دارد آنا جميع آنها را از او سلب کند و اگر غرق بلا باشد مأيوس نشود از روح اللّه که خداوند قدرت دارد آنا دفع کليه آنها را بکند و در هر حال توجهش بخدا باشد و شاکر و صابر باشد.