اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ ضَل‌َّ عَنهُم ما کانُوا يَدعُون‌َ مِن قَبل‌ُ وَ ظَنُّوا ما لَهُم مِن مَحِيص‌ٍ (48)
و از نظر آنها ميرود آنچه را که بودند ميخواندند از قبل در دنيا و احتمال نميدهند که از براي آنها فرارگاهي و نجاتي باشد يعني يقين دارند که چاره‌اي ندارند.
وَ ضَل‌َّ عَنهُم ما کانُوا يَدعُون‌َ مِن قَبل‌ُ از اصنام و گاو و گوساله و شجر و نار و ملک و جن و انس که اينها را پرستش ميکردند و اله خود قرار داده بودند بکلي از نظر آنها ميرود.
وَ ظَنُّوا ظن در اينجا بمعني يقين است يعني احتمال خلاف نميدهند ما لَهُم مِن مَحِيص‌ٍ هيچ پناهي و دادرسي و نجات دهنده‌اي از براي آنها نيست.