اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ إِذا أَنعَمنا عَلَي الإِنسانِ أَعرَضَ وَ نَأي بِجانِبِهِ وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ (51)
و موقعي که نعمتي عطا کرديم بر انسان اعراض ميکند و ميرود بجانب خود و دور ميشود از خدا و چون مساس پيدا کرد او را شرّي ميرود بسوي خدا و صاحب دعاء دامنهدار ميشود انسان در حال نعمت و صحت و سلامتي بکلي غافل ميشود از خدا و دين و عبادت و اطاعت.
وَ إِذا أَنعَمنا عَلَي الإِنسانِ أَعرَضَ وَ نَأي بِجانِبِهِ اعراض از دين و دوري از عبادت.
وَ إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ بلائي، مصيبتي، گرفتاريي، مرضي، ظلمي، اذيتي باو ميرسد رو بخدا ميرود و استغاثه ميکند.
فَذُو دُعاءٍ عَرِيضٍ نفرمود طويل زيرا هر عريضي طويل هم هست زيرا طول بيشتر از عرض است و لا عکس ميشود طويل باشد و عريض نباشد.