تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ «8»
رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ: پروردگار ما لطف کن بر مؤمنان و تائبان و داخل فرما ايشان را، جَنَّاتِ عَدْنٍ: در بهشتهاى با اقامت، الَّتِي وَعَدْتَهُمْ: آن بوستانهائى که به محض فضل وعده فرمودهاى ايشان را بر السنه پيغمبران، وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ: و نيز داخل فرما در بهشت کسانى که عمل شايسته کردهاند از پدران ايشان، وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ: و زنانشان و فرزندان ايشان تا تائبان به ديدار ايشان مأنوس و سبب زيادتى مسرت آنها گردد. إِنَّکَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَکِيمُ: بدرستى که توئى غالب بر خلق که از هيچ مقدور عاجز نمىشوى، دانا که هر چه کنى به مصلحت و حکمت باشد که از جمله آن وفا به وعده است، پس بنا به وعده خود ايشان را در بهشت داخل فرما.