تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّکِ وَ اسْجُدِي وَ ارْکَعِي مَعَ الرَّاکِعِينَ (43)
چون اعلام اصطفاى مريم، نعمت، و هر نعمتى را شکرى لازم باشد، لذا امر به شکر گزارى فرمايد:
يا مَرْيَمُ اقْنُتِي لِرَبِّکِ: اى مريم قيام کن به طاعت و فرمانبردارى پروردگار خود. يا مراد قنوت دعاى در نماز باشد. يا مراد، طول دادن در قيام است. وَ اسْجُدِي: و سر به خاک گذار به جهت شکر گزارى، يا مراد، سجده نماز، يا سجده شکر باشد. وَ ارْکَعِي مَعَ الرَّاکِعِينَ: و رکوع کن با رکوع کنندگان که جماعت باشد. مروى است که مريم چون نداى قنوت و سجود و رکوع از ملائکه شنيد، اقامه و ادامه نماز نمود به حدى که اقدام او ورم نموده، خون از قدمهاى او مى‌چکيد.
تبصره: آيه شريفه دال است بر چند چيز.
1- در شرايع امم سلف، نماز واجب بود.
2- نماز آنها مشتمل بود بر قنوت و سجود و رکوع مانند نماز مسلمانان، ولى تقديم سجود بر رکوع از جهت ترتيب نيست، زيرا «واو» عطف، مستلزم ترتيب نيست به خلاف «ثمّ»؛ و ممکن است در شريعت آنها تقديم رکوع بر سجود باشد و مغايرت شرايع در فروع، ايرادى لازم نيايد، زيرا منوط به مصلحت الهى است.
3- در امم سابقه، جماعت در نماز بوده.
4- اشعار است به آنکه امامت زنان بر مردان جايز نيست، اگر چه به حائل باشد و در زنان هم در آخر صف مردان پشت سر آنان باشند به صورت متابعت،
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 98
زيرا مراد لفظ «مع» در آيه نيست مگر الحاق و الصاق مخاطب مأمور به غير صورت تبعيت.