تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
هُوَ الَّذِي يُرِيکُمْ آياتِهِ وَ يُنَزِّلُ لَکُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً وَ ما يَتَذَکَّرُ إِلاَّ مَنْ يُنِيبُ «13»
بعد از آن آيات وحدت و قدرت خود را فرمايد:
هُوَ الَّذِي يُرِيکُمْ آياتِهِ: او است آن خدائى که به قدرت کامله خود مى‌نمايد شما را نشانه‌هائى که دال است بر وحدت و قدرت او، وَ يُنَزِّلُ لَکُمْ مِنَ السَّماءِ رِزْقاً: و نازل فرمايد براى شما روزى را از آسمان، يعنى باران که سبب روزى شما است، يا ملائکه که به تدبير ارزاق شما مشغولند «اين تسميه سبب است با اسم مسبب». وَ ما يَتَذَکَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ: و پند نپذيرد و عبرت نگيرد مگر کسى که بازگردد به خدا، يعنى از انکار و معصيت بازگشته روى به اطاعت و عبادت او آورد، چه شخصى که جازم است در امرى، نظر در منافى آن نمى‌کند بلکه هميشه منظور نظر او به چيزى است که روى به آن آورده و تفکر او در آنچه توجه به آن کرده، چون اهل عناد و انکار نظر در آيات توحيد نمى‌کنند و به آن متعظ نشوند، لذا ايشان را از نظر عاطفت انداخته به اهل انابه خطاب فرمايد: