تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکُمْ بِأَنَّهُ إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ کَفَرْتُمْ وَ إِنْ يُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا فَالْحُکْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْکَبِيرِ «12» کفار بعد از اعتراف گويند آيا ما را رجوعى باشد به دنيا تا در آن به طاعت و عبادت مشغول شويم. اين تمنى آنها محال است و ملائکه بر سبيل توبيخ به آنها گويند: ذلِکُمْ بِأَنَّهُ‌: اين عذاب و نکال ملازم حال شما است به سبب آنست که، إِذا دُعِيَ اللَّهُ وَحْدَهُ‌: چون دعوت مى‌شد خدا در حالت يگانگى، يعنى چون اهل ايمان به کلمه توحيد قائل مى‌شدند، کَفَرْتُمْ‌: کافر مى‌شديد به يگانگى او و مى‌گفتيد «أَ جَعَلَ الْآلِهَةَ إِلهاً واحِداً» «2». وَ إِنْ يُشْرَکْ بِهِ‌: و اگر شرک آورده‌ «1» على محمد على دخيل در صفحه 55 کتاب فاطمة بنت اسد از اين جريان تحت عنوان روايت مشهور ياد کرده و به کشف الغمة: 19 ارجاع داده است. «2» سوره ص آيه 5. جلد 11 - صفحه 288 مى‌شد به خدا، يعنى ابناى جنس شما شرک مى‌آوردند، تُؤْمِنُوا: ايمان مى‌آورديد شما به آن شرکاء، فَالْحُکْمُ لِلَّهِ الْعَلِيِّ الْکَبِيرِ: پس امر و فرمان روائى مر خداى راست که متعالى باشد از آنکه نسبت شرک به او دهند. بزرگوار از آنکه در استحقاق عبادت غير را با او برابر نمايند: تعالى اللّه عن ذلک علوا کبيرا.