1- هستى، پر از نشانه‌هاى توحيد است، چرا به سراغ ديگران برويم. وَ إِنْ يُشْرَکْ بِهِ تُؤْمِنُوا ... هُوَ الَّذِي يُرِيکُمْ آياتِهِ
2- خداوند پيوسته از طريق نشان دادن آيات خود و نزول باران، مردم را به قدرت و حکمت و علم خود متوجّه مى‌سازد و اتمام حجّت مى‌کند. يُرِيکُمْ آياتِهِ ... يُنَزِّلُ
3- سرچشمه‌ى رزق، آسمان است. خورشيد و ابر و جوّ، تأمين کننده نور و گرما و باران و اکسيژنِ مورد نياز براى حيات هستند. «مِنَ السَّماءِ رِزْقاً»
4- اول زمينه را آماده و سپس دعوت کنيد. يُرِيکُمْ آياتِهِ ... فَادْعُوا اللَّهَ
5- اول شناخت، سپس عمل. يُرِيکُمْ آياتِهِ ... فَادْعُوا ...
6- دعا و اظهار نياز خالصانه‌ى شما، سبب رشد شماست، نه بزرگى خدا. الْعَلِيِّ الْکَبِيرِ هُوَ الَّذِي يُرِيکُمْ ... فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ
7- وسايل مهم نيست، تصميم و اراده مهم است. (آيات الهى وسيله‌ى معرفت هستند، امّا اگر انسانِ کوردل نخواهد، نمى‌فهمد. آرى حالت انابه زمينه ساز درک آيات الهى و تأثير پذيرى است.) «وَ ما يَتَذَکَّرُ إِلَّا مَنْ يُنِيبُ»
«1». مائده، 83.
جلد 8 - صفحه 229
8- هيچ گونه نظريه و قانون و سليقه و تمايل و عادات و رسوم و رفتار نياکان و ديگران و هيچ گونه تهديد و تبليغ و تطميع، نبايد در آيين توحيدى شما اثر کند. «مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ»
9- تنها خداوند شايسته دعا و نيايش است. «فَادْعُوا اللَّهَ»
10- اخلاص، شرط قبول شدن دعا است. «فَادْعُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ»
11- به فکر راضى کردن کفّار و دگرانديشان نباشيم. «وَ لَوْ کَرِهَ الْکافِرُونَ»