تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا کَيْفَ کانَ عاقِبَةُ الَّذِينَ کانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ کانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّةً وَ آثاراً فِي الْأَرْضِ فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ وَ ما کانَ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ واقٍ «21» و نيز به جهت تهديد و تنبيه مشرکان و معاندان فرمايد: أَ وَ لَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ‌: آيا سير نمى‌کنند در زمين شام و يمن، فَيَنْظُرُوا کَيْفَ کانَ‌: پس ببينند و تأمل کنند چگونه بود، عاقِبَةُ الَّذِينَ کانُوا مِنْ قَبْلِهِمْ‌: سر انجام آنانکه بودند پيش از ايشان از اهل تکذيب و عناد مانند قوم عاد و ثمود و اصحاب مؤتفکات که ديار آنها در ممر ايشان است، کانُوا هُمْ أَشَدَّ مِنْهُمْ‌: بودند آن پيشينيان سخت تا از ايشان، قُوَّةً وَ آثاراً فِي الْأَرْضِ‌: از حيث قدرت و تمکن و توانايى و از جهت علامتها و نشانه‌ها در زمين که حدود ايشان است مانند قلاع عاليه و بلاد عظيمه و حصون مرتفعه و ساير علاماتى که دال است بر قدرت آنها، يا امتعه و سراها و شهرها و عددشان از آنها بيشتر بود، فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ بِذُنُوبِهِمْ‌: پس گرفت ايشان را خداى تعالى به شآمت و عقوبت گناهانشان از کفر و تکذيب و به انواع عذاب و نکال، آنها را هلاک فرمود. وَ ما کانَ لَهُمْ مِنَ اللَّهِ مِنْ واقٍ‌: و نبود مر ايشان را از عذاب خدا نگهدارنده که دفع عذاب از ايشان نمايد.