1- فرستادن انبيا يک سنّت الهى در تاريخ است. کانَتْ تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ ...
2- انبيا به سراغ مردم مىرفتند، نه آنکه منتظر باشند مردم به سراغ آنان بيايند.
جلد 8 - صفحه 238
«تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ»
3- تا خداوند اتمام حجّت نکند قوم يا فردى را مؤاخذه نمىکند. تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ ...
فَکَفَرُوا ... فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ
4- همهى انبيا معجزه داشتهاند و در دليل و اعجاز آنان هيچ نقطه ابهامى نبوده است. «تَأْتِيهِمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّناتِ»
5- کفر و سرکشى زمينه سقوط و فروپاشى تمدنهاست. فَکَفَرُوا ... فَأَخَذَهُمُ اللَّهُ
6- سرکوبى و نابود کردن کفّار براى خداوند آسان است. «إِنَّهُ قَوِيٌّ شَدِيدُ الْعِقابِ»