1- طاغوت‌ها همين که در ميدان منطق مى‌بازند، به کارهاى جنجالى دست مى‌زنند. ابْنِ لِي صَرْحاً ... (هدف از ساختن برج و رصدخانه، جنجال بود زيرا آخر آيه مى‌فرمايد: «کَيْدُ فِرْعَوْنَ»)
2- دنياگرايان همه چيز را مادّى مى‌پندارند. (فرعون، خدا را در آسمان‌ها و راه خداشناسى را تنها از راه حسّ و ديدن مى‌پنداشت) «فَأَطَّلِعَ إِلى إِلهِ مُوسى»
3- شيوه‌ى طاغوت‌ها، مردم فريبى و قدرت نمايى است. «ابْنِ لِي صَرْحاً»
4- تبليغ و دعوت، بى‌اثر نيست. (فرعون در آغاز تصميم به قتل موسى گرفت.
«ذَرُونِي أَقْتُلْ مُوسى» امّا با سخنان مؤمن آل فرعون، از قطع به گمان رسيد.
«لَأَظُنُّهُ کاذِباً»
5- کافر همه را به کيش خود پندارد. (چون فرعون خودش ادعاى دروغ داشت و مى‌گفت: من خداى شما هستم. «أَنَا رَبُّکُمُ الْأَعْلى» موسى را نيز دروغگو مى‌پنداشت). «لَأَظُنُّهُ کاذِباً»
6- يکى از شيوه‌هاى شيطان، تزيين بدى‌ها براى انسان است. «زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ»
7- هر کس بدى خود را زيبا ديد در ارزيابى منحرف مى‌شود، به فکر تغيير روش نمى‌افتد و از راه حقّ محروم مى‌شود. زُيِّنَ ... وَ صُدَّ عَنِ السَّبِيلِ
8- نگران نباشيد، توطئه طاغوت‌ها عاقبت ندارد و جز به زيان آنها نمى‌انجامد.
«إِلَّا فِي تَبابٍ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 255