تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تَدْعُونَنِي لِأَکْفُرَ بِاللَّهِ وَ أُشْرِکَ بِهِ ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ وَ أَنَا أَدْعُوکُمْ إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ (42) بعد از آن تفسير دعوتين نمايد به اينکه: تَدْعُونَنِي لِأَکْفُرَ بِاللَّهِ‌: مى‌خوانيد مرا به کيش خود تا کافر شوم به خدا، وَ أُشْرِکَ بِهِ‌: و شريک گردانم به ذات سبحانى، ما لَيْسَ لِي بِهِ عِلْمٌ‌: آن چيزى را که نيست مرا به خدائى او دانشى. مراد نفى معلوم است و اشعار به آنکه ثبوت الوهيت را ناچار است از برهان، و صحيح نيست اذعان مگر از سر ايقان، يعنى چون من علم به ربوبيت غير او ندارم و در معبوديت غير او مراد دليلى نيست، پس چگونه ديگرى را با او شريک سازم. وَ أَنَا أَدْعُوکُمْ‌: و من مى‌خوانم شما را، إِلَى الْعَزِيزِ الْغَفَّارِ: بسوى خدائى که غالب است و قادر بر تعذيب کفار، آمرزنده و محو کننده خطاياى اهل ايمان، يعنى من شما را دعوت نمايم به ذاتى که مستجمع صفات الوهيت است از کمال قدرت و غلبيت و آنچه موقوف است بر آن از علم و اراده و قدرت بر تعذيب و غفران، و شما مرا به عبادت چيزى ترغيب مى‌کنيد که از اين صفات فاقد و نقص و عجز را واجد است.