تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ ما يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ لا الْمُسِي‌ءُ قَلِيلاً ما تَتَذَکَّرُونَ (58)
جلد 11 - صفحه 323
بعد از آن ضرب المثلى بيان فرمايد:
وَ ما يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ: و برابر نيستند نابينا و بينا، يعنى کافرى که جاهل و غافل باشد از دلايل توحيد به جهت عدم تفکر و تدبر، مساوى نيست به مؤمنى که عاقل و عالم باشد به معرفت الهى. وَ الَّذِينَ آمَنُوا: و برابر نيستند آنانکه ايمان آورده‌اند، وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ: و بجا آورند کارهاى شايسته از طاعات و عبادات، وَ لَا الْمُسِي‌ءُ: و نه بدکار و تبه روزگار، يعنى مؤمن صالح برابر کافر فاسق نيست، زيرا اولى در دنيا تأمل به سعادت و در آخرت ساکن درجات عاليه است به انواع کرامت، و دومى در دنيا به طريق شقاوت و در آخرت مقيم در کات به اصناف اهانت و ذلت. قَلِيلًا ما تَتَذَکَّرُونَ: کمى پند مى‌پذيرند مردمان از آيات قرآن.
بيان:
تشبيه بليغى فرموده براى فهم مطلب به دو عنوان:
1- عقل و وجدان حکم نمايد به اينکه نابينا و بينا مساوى نيستند، همچنين کافرى که کور است از معارف الهيه و راه ضلالت را دريافته، با مؤمن که بينا شده به عقايد حقه و راه نجات را دريافته مساوى نيستند نه در دنيا و نه در آخرت.
2- عدم تساوى مؤمنين که داراى ايمان و عمل صالح و پسنديده‌اند، با فاسق که داراى عمل ناشايسته است يکسان نخواهد بود، زيرا مؤمن وجودش خير و عملش باعث برکت و وسعت و ميمنت باشد، لکن فاسق وجودش شر و عملش موجب نحوست و نکبت؛ و البته در آخرت در يک مکان و مرتبه نخواهند بود.