تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
قالَتْ رَبِّ أَنَّى يَکُونُ لِي وَلَدٌ وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ قالَ کَذلِکِ اللَّهُ يَخْلُقُ ما يَشاءُ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ کُنْ فَيَکُونُ (47)
ترجمه
پروردگار من کجا باشد مرا ولد با آنکه مس نکرده است مرا بشرى گفت اين چنين خدا مى‌آفريند هر که را ميخواهد چون مقرر فرمايد امريرا پس همانا ميگويد مر آنرا بشو پس ميشود..
تفسير
حضرت مريم بعد از شنيدن بشارت الهى تعجب فرمود و خواست بداند که بچه وسيله خداوند اين چنين پسرى باو کرامت ميفرمايد عرض کرد بار الها از کجا چنين پسرى بمن کرامت ميفرمائى با آنکه تاکنون دست بشرى بمن نرسيده است خداوند فرمود کار خدا اينطور است وقتى قضا و حکم الهى جارى شد بر امرى احتياج بماده و مدت و شرايط عاديه ندارد همين قدر که بگويد بشو ميشود و اين دلالت بر کمال قدرت و عظمت الهى دارد که بدون اسباب کارگر است حقير عرض مى‌کنم ظاهرا احتياج بگفتن کن هم نباشد و اين کنايه باشد از تعلق اراده تکوينيه بچيزى و براى آنکه مطلب بفهم ما نزديک شود که خيلى سريع است باين بيان فرموده‌اند چون ما زودتر از اينکه يک کلمه بشو بگويند و بشود تصور نمى‌کنيم و الا خداوند
جلد 1 صفحه 418
باراده خلق ميفرمايد چنانچه در علوم عقليه مبرهن است و از ابن عباس روايت شده است که حضرت مريم در غرفه خود پشت پرده بود ناگاه مرد سفيد پوشى را ديد و پناه برد بخدا که آنمرد پرهيزگارى باشد پس دميد او در گريبان پيراهنش و رسيد آن نفخه برحمش و آبستن شد و او جبرئيل عليه السلام بود که براى او به صورت مرد تام الخلقه ممثل شده بود.