چند آيه قبل سخن از نعمتهاى زمانى نظير شب و روز بود، اين آيه نعمتهاى مکانى نظير زمين و آسمان را مطرح مىکند.
براى خداشناسى، هم توجّه به آيات آفاقى و طبيعى لازم است. الْأَرْضَ ... وَ السَّماءَ و هم آيات انفسى. صَوَّرَکُمْ ... رَزَقَکُمْ ...
در مورد خلقت انسان و اعطاى روح به او، خداوند به خود تبريک گفته و فرمود: «فَتَبارَکَ اللَّهُ أَحْسَنُ الْخالِقِينَ» در اين آيه نيز که موضوع آفرينش نيکوى انسان مطرح شد، خداوند به خود تبريک گفته و مىفرمايد: «فَتَبارَکَ اللَّهُ رَبُّ الْعالَمِينَ»