تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ذلِکُمْ بِما کُنْتُمْ تَفْرَحُونَ فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِما کُنْتُمْ تَمْرَحُونَ (75) ذلِکُمْ بِما کُنْتُمْ تَفْرَحُونَ‌: اين عقاب و عذاب شما امروز به سبب آنست که بوديد فرحناک و خوشحال، فِي الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِ‌: در دنيا به چيزى که حق نبود از عبادت اصنام و اوثان و تکذيب رسولان و عدوات و طغيان، وَ بِما کُنْتُمْ تَمْرَحُونَ‌: و به سبب آنکه بوديد که بسيار نشاط مى‌کرديد بوقوع بلايا به انبياء؛ و اين خلاف است زيرا معصيت قبيح، و خوشحالى به آن اقبح از آن است، و اين قسمت در نظر عقل و شرع مذموم، و فاعلش ملوم خواهد بود. علامه محدث نورى رحمه اللّه در مستدرک از حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله: قال اربعة فى الذنب شر من الذنب الاستحقار و الافتخار و الاستبشار و الاصرار «1». فرمود: چهار چيز است در گناه بدتر از آن گناه باشد: 1- کوچک شمردن گناه‌ «1» مستدرک الوسائل (چ اسلاميه- 1383 ق)، ج 2، کتاب الجهاد باب 48 روايت 5 بنقل از قطب راوندى. جلد 11 - صفحه 336 2- افتخار کردن به آن. 3- خوشحالى کردن به آن. 4- اصرار نمودن به آن.