نکته‌های تفسیر نور

«فرح» به شادى طبيعى و «مرح» به شادى بيش از حد است گويند که سبب غرور و سرمستى شود. «مَثْوَى» به معناى اقامت همراه با استمرار است، يعنى جايگاه هميشگى و ابدى. اسلام و تفريح‌ اسلام دين فطرت است و با تفريح و شادى کردن که خواسته‌ى غريزى انسان است، مخالفتى ندارد، آن چه مورد انتقاد است تفريحات و شادى‌هاى نابجاست که قرآن مواردى از آن را بيان مى‌فرمايد: * شادى عدّه‌اى که به خاطر اينکه به جبهه نمى‌رفتند شاد بودند. «فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ بِمَقْعَدِهِمْ خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ» «1» * شادى به خاطر کاميابى‌هاى دنيوى و همراه با غفلت از آخرت. «فَرِحُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا» «2» * شادى به خاطر کسب ثروت. به قارون گفته شد: «لا تَفْرَحْ» * شادى به خاطر سختى‌هايى که به مؤمنان مى‌رسد. «إِنْ تُصِبْکُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها» «3» * شادى به خاطر داشتن علم. «فَرِحُوا بِما عِنْدَهُمْ مِنَ الْعِلْمِ» «4» «1». توبه، 81. «2». رعد، 26. «3». آل عمران، 120. «4». غافر، 83. جلد 8 - صفحه 293 اما اگر شادى بر اساس حقّ و لطف الهى و خدمت به مردم و رسيدن به کمالات باشد، نه تنها بد که يک ارزش است. «قُلْ بِفَضْلِ اللَّهِ وَ بِرَحْمَتِهِ فَبِذلِکَ فَلْيَفْرَحُوا» «1»