1- پيامبر اسلام خاتم انبياست. ( «مِنْ قَبْلِکَ» بارها در قرآن آمده است در حالى که يک بار «من بعدک» نيامده است).
2- آشنايى با تاريخ انبيا مايهى تسلّى پيامبر اکرم و عامل صبر است. فَاصْبِرْ ... مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَيْکَ
3- قصههايى بايد مورد تلاوت و تدبر قرار گيرد که حقّ باشد و هدف از آن نيز ترويج حقّ باشد. «مِنْهُمْ مَنْ قَصَصْنا عَلَيْکَ»
4- قصهگويى را سبک نشمريم. قرآن چندين قصه تعريف کرده است. «قَصَصْنا»
5- کسى مىتواند تاريخ انبيا را نقل کند که خود آنان را فرستاده باشد. «قَصَصْنا- لَمْ نَقْصُصْ»
6- قرآن کتاب تاريخ نيست وگرنه قصهى همهى انبيا را بازگو مىکرد. «مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ»
7- در بيان تاريخ، عبرتها مهم است نه آمارها. «مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ»
8- از ذکر نشدن نام خود ناراحت نشويم، نام بسيارى از انبيا نيز برده نشده است.
«مِنْهُمْ مَنْ لَمْ نَقْصُصْ»
9- معجزات انبيا طبق اذن الهى است نه توقع و هوس مردم. «إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ»
10- کسانى که در برابر تاريخ و معجزات انبيا بى تفاوتند، خسارت مىبينند.
قَصَصْنا ... يَأْتِيَ بِآيَةٍ ... خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ
11- قضاوت نهايى ميان انبيا و مخالفان، مربوط به جهان آخرت است. «فَإِذا جاءَ
«1». تفسير نمونه.
جلد 8 - صفحه 299
أَمْرُ اللَّهِ قُضِيَ بِالْحَقِّ»
12- قيامت روز داورى خداوند و شرمندگى باطل گرايان است. «قُضِيَ بِالْحَقِّ وَ خَسِرَ هُنالِکَ الْمُبْطِلُونَ»
13- خسارت واقعى، خسارت قيامت است. «خَسِرَ هُنالِکَ»
14- بدتر از اهل باطل، کسانى هستند که علاوه بر رفتن در راه باطل، هدفشان ابطال و خنثى کردن تلاش انبيا است. «الْمُبْطِلُونَ»