1- در آفرينش هستى، انسان محور است. جَعَلَ لَکُمُ الْأَنْعامَ ... وَ لَکُمْ فِيها مَنافِعُ
2- اگر چهار پايان رام نبودند زندگى بشر فلج بود. با اين که قدرتشان از ما بيشتر است ولى خداوند آنها را براى ما رام کرد. «جَعَلَ لَکُمُ الْأَنْعامَ لِتَرْکَبُوا»
3- اسلام به مسألهى تغذيه و بهرهگيرى از گوشت برخى چهار پايان سفارش کرده و خام خوارى مورد ستايش اسلام نيست. «وَ مِنْها تَأْکُلُونَ»
4- برکات چهار پايان در آن چه ما بهرهگيرى مىکنيم منحصر نيست. (کلمهى «مَنافِعُ» نکره آمده است).
5- انسان به حيوان محتاج است «لِتَبْلُغُوا عَلَيْها حاجَةً فِي صُدُورِکُمْ» (ولى حيوان به انسان محتاج نيست.)
6- امکانِ حمل و نقل دريايى با کشتى، يکى ديگر از نعمتهاى الهى است. «وَ عَلَيْها وَ عَلَى الْفُلْکِ تُحْمَلُونَ»
7- در جهان بينى الهى، همهى بهرهگيرىها و نعمتها، مقدّمهى شناخت و بندگى است. «آياتِ اللَّهِ»
8- انسان ناسپاس است؛ از نعمتها بهره مىبرد ولى صاحب نعمت را انکار مىکند. «فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْکِرُونَ»
9- نشانههاى معرفت خدا در معرض ديد همه است. «فَأَيَّ آياتِ اللَّهِ تُنْکِرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 301