در آيه‌ى قبل، نعمت‌هاى خداوند در آفرينش انسان و رزق مادى او مطرح شد، در اين آيه سخن از وظيفه‌ى انسان در شکرگزارى از اين نعمت‌هاست.
مراد از کفر در اين آيه، کفران نعمت است، به دليل آن که در مقابل آن، از تشکّر سخن به ميان آمده است.
خداوند ما را بيش از خودمان دوست دارد، او کفران و ناسپاسى را براى ما نمى‌پسندد ولى ما براى خود مى‌پسنديم.
چون در آيه مطرح شده که هر کس مسئول کار خويش است و محل رسيدگى به امور قيامت است، آيه با جمله‌ى «إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ» پايان پذيرفت تا بگويد: داورِ آن روز همه‌ى چيزها را مى‌داند.