تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّهُ مُنِيباً إِلَيْهِ ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ نَسِيَ ما کانَ يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ وَ جَعَلَ لِلَّهِ أَنْداداً لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِيلاً إِنَّکَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ «8»
وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ: و هرگاه رسيد آدمى را، ضُرٌّ: ضررى از مرض و قحطى و شدت و غير آن از اقسام بليت، دَعا رَبَّهُ: بخواند پروردگار خود را، مُنِيباً إِلَيْهِ: در حالتى که بازگردنده است بسوى او و استعانت جوينده بدرگاه او و ترک کننده عبادت غير او، ثُمَّ إِذا خَوَّلَهُ نِعْمَةً مِنْهُ: پس چون عطا فرمود خداى تعالى او را نعمتى از نزد خود، يعنى آن نقمت را به نعمت بدل نمود، او مشعوف و مغرور آن نعمت شده، و نَسِيَ ما کانَ: فراموش گرداند آن بليه و ضرر را که، يَدْعُوا إِلَيْهِ مِنْ قَبْلُ: مى‌خواند خداى را براى کشف و دفع آن پيش از وصول اين نعمت، وَ جَعَلَ لِلَّهِ أَنْداداً: و قرار داد براى خدا همتايان، يعنى بتان را شريک او گردانيد در عبادت، لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِهِ: تا گمراه گرداند مردمان را از راه خدا که دين اسلام
جلد 11 - صفحه 224
است. قُلْ تَمَتَّعْ بِکُفْرِکَ قَلِيلًا: بگو اى پيغمبر اين کافران و جاحدان را برخوردار و بهره‌ور باش به کفر خود زمان کمى که مدت عمر باشد و عن قريب اين نعمت زوال يابد، إِنَّکَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ: بدرستى که تو از ملازمان آتش جهنم خواهى بود.