1- مقتضاى ربوبيّت الهى هدايت افراد حقّ‌پذير و داراى سعه‌ى صدر است. «فَهُوَ عَلى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ»
2- دين باورى و تسليم بودن در برابر حقّ، به روحى بلند نياز دارد که هديه‌اى الهى است. «شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ»
3- کسى که شرح صدر دارد، با نور الهى حقّ و باطل را تشخيص مى‌دهد. «فَهُوَ عَلى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ»
4- قساوت قلب، مانع تابش نور الهى بر قلب است. «الْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ» (به جاى تنگدلى که مناسبت بيش‌ترى با سعه‌ى صدر دارد به سنگدلى تعبير نمود، زيرا ظرف تنگ کمى نفوذپذير است ولى سنگدلى هرگز نفوذپذير نيست).
5- اهل تسليم، همگى يک هدف و يک راه دارند ولى منحرفان هر کدام هدفى دارند. (کلمه «صدر» به صورت مفرد و «قُلُوبُهُمْ» به صورت جمع آمده است)
6- نور دل و سعه‌ى صدر از خداست. «شَرَحَ اللَّهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ» ولى گمراهى را خود انسان به وجود مى‌آورد. «لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِکْرِ اللَّهِ»
«1». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 161