تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَ فَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ سُوءَ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ قِيلَ لِلظَّالِمِينَ ذُوقُوا ما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ «24» أَ فَمَنْ يَتَّقِي بِوَجْهِهِ‌: آيا پس کسى که بپرهيزد به روى خود، سُوءَ الْعَذابِ يَوْمَ الْقِيامَةِ: از بدى عذاب و شدت عقاب روز قيامت که زبانيه آتش جهنم است، يعنى روى خود را سپر آتش سازد به جهت آنکه دست و پاى او در زنجير آتش و ممکن نباشد او را دفع مگر به صورت خود. اين شخص مانند کسى است که ايمن باشد از عذاب و نکال و در صدر بهشت باشد (استفهام انکارى)، يعنى البته مساوى نيستند و عقل سليم هم حکم به عدم تساوى نمايد. وَ قِيلَ لِلظَّالِمِينَ‌: و گفته شود، يعنى خازنان جهنم گويند مر ستمکاران را از کفره و فجره، ذُوقُوا ما کُنْتُمْ تَکْسِبُونَ‌: بچشيد جزاى آنچه بوديد که کسب مى‌کرديد از تکذيب پيغمبر و بعث و نشور.