تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
ثُمَّ إِنَّکُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عِنْدَ رَبِّکُمْ تَخْتَصِمُونَ (31)
ثُمَّ إِنَّکُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ: بعد از موت بدرستى که شما اى مؤمنان و کافران در روز قيامت، عِنْدَ رَبِّکُمْ تَخْتَصِمُونَ: در محضر پروردگار خود خصومت مى‌کنيد در امر دين، پس تو حجت‌آورى بر ايشان که من در توحيد بر حق بودم و شما در شرک بر باطل، و من تبليغ رسالت و شما را به راه راست هدايت نمودم، لکن بر طريق لجاج و عناد به ضلالت باقى مانديد.
عبد اللّه بن عمر گويد: مدت بسيار گمان ما آن بود که اين خصومت در قيامت ميان اهل کتاب و اهل اسلام باشد نه ما زيرا دين ما يکى و خدا و پيغمبر ما يکى است، و چون ديديم که مسلمانان تيغ کشيده يکديگر را کشتند دانستيم که در قيامت خصومت ميان ما خواهد بود.