1- مبلّغ دين، آن گاه مورد ستايش است که خود نيز به آن چه مى‌گويد عمل کند.
«جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ»
2- تبليغ دين، مخصوص پيامبر نيست. جاءَ بِالصِّدْقِ ... أُولئِکَ (کلمه‌ى «أُولئِکَ» آمده نه «هو»). چنانکه در جاى ديگر مى‌فرمايد: «أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي» «4» من و هرکس از من تبعيت کند، با بينايى به سوى خدا مى‌خوانم.
3- يکى از نشانه‌هاى متّقين، تبليغ پيام الهى است. جاءَ بِالصِّدْقِ ... الْمُتَّقُونَ
4- وسيله‌ى دريافت نعمت‌ها در بهشت، اراده و خواست بهشتيان است. «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ»
5- الطاف الهى در بهشت محدوديّت ندارد. «لَهُمْ ما يَشاؤُنَ»
6- متّقين همان نيکوکاران هستند. «هُمُ الْمُتَّقُونَ- الْمُحْسِنِينَ»
«1». مريم، 54.
«2». احزاب، 23.
«3». بقره، 177.
«4». يوسف، 108.
تفسير نور(10جلدى)، ج8، ص: 170