تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
لِيُکَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا وَ يَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُمْ بِأَحْسَنِ الَّذِي کانُوا يَعْمَلُونَ (35)
لِيُکَفِّرَ اللَّهُ عَنْهُمْ: تا ستر فرمايد خدا از ايشان به سبب ميامن اعمال حسنه، أَسْوَأَ الَّذِي عَمِلُوا: بدترين آنچه کرده باشند، يعنى محو کند عذاب شرک و معاصى که کرده باشند آن را قبل از ايمان و اعمال صالحه، وَ يَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُمْ: و پاداش دهد ايشان را اجر ايشان را، بِأَحْسَنِ الَّذِي کانُوا يَعْمَلُونَ: به نيکوترين چيزى که بودند عمل مى‌کردند. مراد از احسن مطلق، محاسن اعمال است، و تعبير آن به احسن به جهت کمال اخلاص ايشان است در آن.
تنبيه:
آيه شريفه تحريص و ترغيب به ايمان و اخبار به آنکه: مصدقين به وحدانيت الهى و نبوت حضرت رسالت پناهى را دو مرحمت باشد از جانب خداوند منان: يکى عفو و ستر گناهان گذشته، و ديگر جزا و پاداش به اعمال حسنه آينده به نيکوترين جزائى که به وصف درنيايد.