تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَ لَيْسَ اللَّهُ بِکافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَکَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ (36) چون حضرت رسالت مذمت الهه نمود، کفار تخويف نمودند که چنين مگو که‌ جلد 11 - صفحه 245 بواسطه آن ضررى از جانب خدايان ما به تو رسد؛ آيه شريفه نازل شد: أَ لَيْسَ اللَّهُ بِکافٍ عَبْدَهُ‌: آيا نيست خدا کفايت کننده بنده خود (استفهام تقريرى است)، يعنى البته خداى کفايت کننده است بنده خود را که حضرت محمد صلّى اللّه عليه و آله است از جميع انواع ضرر، وَ يُخَوِّفُونَکَ‌: و مى‌ترسانند تو را مشرکان، بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ‌: به آنانکه مى‌پرستند غير خداى به حق و مى‌گويند بتان به تو ضرر خواهند رسانيد؛ و شبهه‌اى نيست اسناد اضرار به جمادات، از فرط جهالت و غايت حماقت است، و حق تعالى حافظ بلاها و کافى مهمات است و کفايت شر کفار را خواهد کرد. وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ‌: و هر که را تخليه فرمايد خدا و واگذارد او را در کفر به سبب انهماک او در گمراهى بسوء اختيار بنده، فَما لَهُ مِنْ هادٍ: پس نيست او راه نماينده که او را به راه راست آورد.