تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِي انْتِقامٍ (37) وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ‌: و هر که را خدا راه نمايد او را به توحيد به توسط قبول او ارشاد و هدايت خدا را و تدبر و تفکر در آيات و شواهد و ثابت در آن باشد، فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍ‌: پس نيست او را هيچ گمراه کننده‌اى که او را از طريق حق بگرداند؛ يا هر که را خدا راه: بهشت بنمايد، هيچ کس او را از آن باز ندارد؛ يا هر که را خدا او را مهتدى نام نهد هيچکس نتواند در حقيقت و واقع او را به ضلالت نسبت دهد. أَ لَيْسَ اللَّهُ بِعَزِيزٍ: آيا نيست خدا غالب بر هر چيز «استفهام تقريرى»، يعنى البته هست خداى تعالى غالب بر هر شي‌ء، ذِي انْتِقامٍ‌: صاحب انتقام کشنده از کافران و معاندان و ساير دشمنان. پس به جهت وضوح برهان وحدانيت ذاتيه فرمايد: