پیام‌های تفسیر نور

1- بت پرستان خالقيّت خداوند را قبول داشتند. (لکن براى بت‌ها نقش ربوبيّت و شفاعت را قائل بودند). «لَيَقُولُنَّ اللَّهُ» 2- بت‌ها هيچ نقشى در برابر اراده‌ى خداوند ندارند. «هَلْ هُنَّ کاشِفاتُ‌- هَلْ هُنَّ مُمْسِکاتُ» 3- کسى لايق پرستش است که قدرتِ رساندن سود و دفع زيان را داشته باشد. «هَلْ هُنَّ کاشِفاتُ‌- هَلْ هُنَّ مُمْسِکاتُ» 4- دفع ضرر مهم‌تر از جلب منفعت است. ( «کاشِفاتُ ضُرِّهِ» قبل از «مُمْسِکاتُ رَحْمَتِهِ» آمده است). 5- توکّل تنها بر خداوند جايز است. (کلمه‌ى‌ «عَلَيْهِ» قبل از «يَتَوَکَّلُ» آمده که بيانگر انحصار است). 6- خداوند از هر جهت پيامبرش را تکفّل و کفايت مى‌کند. «حَسْبِيَ اللَّهُ» (کلمه‌ «حَسْبِيَ» مطلق آمده که شامل همه چيز مى‌شود). تفسير نور(10جلدى)، ج‌8، ص: 174