پیام‌های تفسیر نور

1- اگر انسان بنده‌ى خدا شد، بيمه مى‌شود و خداوند امور او را کفايت و کفالت مى‌کند. «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِکافٍ عَبْدَهُ» 2- در برابر تهديدهاى دشمنان، با ياد امداد و تکفّل الهى، خود را آرام کنيم. «أَ لَيْسَ اللَّهُ بِکافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَکَ» 3- ابزار کافران، ايجاد محيط رعب و وحشت است. «يُخَوِّفُونَکَ بِالَّذِينَ مِنْ دُونِهِ» 4- هدايت و ضلالت به دست خداست، «يُضْلِلِ اللَّهُ‌- يَهْدِ اللَّهُ» لکن مقدّمات دريافت هدايت يا محروم شدن از آن، به دست انسان است. چنانکه در آيات‌ «1». مائده، 67. «2». حجر، 95. «3». تفسير روح البيان. جلد 8 - صفحه 172 ديگر مى‌خوانيم: «يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ يُنِيبُ» «1» و «لا يَهْدِي مَنْ هُوَ مُسْرِفٌ کَذَّابٌ» «2» 5- از کمى تعداد و امکانات نترسيد، از اين بترسيد که از مدار بندگى خدا بيرون رويد، که اگر بنده‌ى او باشيد هيچ قدرتى شما را نمى‌شکند. «فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ» 6- انسان موجودى است که در سنگدلى به جايى مى‌رسد که هيچ راهنمايى در او مؤثّر نيست. «فَما لَهُ مِنْ هادٍ» و در ايمان به جايى مى‌رسد که هيچ حادثه‌اى او را منحرف نمى‌کند. «فَما لَهُ مِنْ مُضِلٍّ» 7- گمراه شدن انسان از سوى خداوند بى مقدّمه نيست، کيفر عملکرد خود انسان است. «ذِي انْتِقامٍ» 8- حمايت خداوند گاهى در قالب تکفل بنده است و گاهى در قالب انتقام از مخالفان. «ذِي انْتِقامٍ»