تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ دَعانا ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ نِعْمَةً مِنَّا قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ عَلى‌ عِلْمٍ بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ (49) فَإِذا مَسَّ الْإِنْسانَ ضُرٌّ: پس هرگاه برسد جنس انسانى را سختى از فقر و فاقه و مرض، دَعانا: خواند ما را در رفع آن، يعنى احوال خود را منعکس ساخت و به نقيض مطلوب خود ميل نمود، ثُمَّ إِذا خَوَّلْناهُ‌: پس چون ما عطا فرموديم او را از روى تفضل نه بر وجه استحقاق، نِعْمَةً مِنَّا: بخششى از جانب خود، يعنى فقر و فاقه و مرض را به ثروت و صحت بدل کرديم، همان طريقه عناد و انکار پيش گرفته، قالَ إِنَّما أُوتِيتُهُ‌: گويد جز اين نيست که عطا شده‌ام به اين نعمت، عَلى‌ عِلْمٍ‌: بر دانشى از من، يعنى اين نعمت به جهت معرفت به وجوه کسب و کياست و کفايت من در آن حاصل شد. حق تعالى رد قول او فرمايد که نه چنين است که گويد: بَلْ هِيَ فِتْنَةٌ: بلکه اين نعمت امتحان و آزمايش است او را تا ظاهر گردد که از شاکران است يا کافران، يا نيست آن نعمت مگر عقوبت به جهت سلب آن از منعم حقيقى، وَ لکِنَّ أَکْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ‌: و لکن بسيارى از ايشان نمى‌دانند که همه اصناف نعم از جانب حضرت عزت است، اگرچه حصول آن به اسباب بنده است. يا علم ندارند به آنکه آن مقاله، علت تامّه عقوبت است.