تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
أَوْ تَقُولَ حِينَ تَرَى الْعَذابَ لَوْ أَنَّ لِي کَرَّةً فَأَکُونَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ (58)
أَوْ تَقُولَ حِينَ تَرَى الْعَذابَ: يا آنکه گويد هنگامى که معاينه ببينند عذاب را، لَوْ أَنَّ لِي کَرَّةً: که اگر آنکه بودى مرا بازگشتى به دنيا، فَأَکُونَ مِنَ الْمُحْسِنِينَ: پس بعد از بازگشتن مى‌بودم آنجا از نيکوکاران و اطاعت نمايندگان.
بيان:
چون عاصى در دنيا نظر در ادله عقليه نکرده باشد و از دلايل قرآنيه اعراض نموده مشغول اباطيل دنيويه شده باشد، در آخرت توهم کند که خدا او را راه ايمان و طاعت ننموده، به ظن فاسد خود به کلمه لَوْ أَنَّ اللَّهَ هَدانِي گويا شود؛ لهذا رد قول او فرمايد: