تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اللَّهُ خالِقُ کُلِّ شَيْ‌ءٍ وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ وَکِيلٌ (62)
بعد از ذکر وعد و وعيد بيان عموم قدرت خود فرمايد:
اللَّهُ خالِقُ کُلِّ شَيْ‌ءٍ: خداست آفريننده همه چيزها، وَ هُوَ عَلى کُلِّ شَيْ‌ءٍ وَکِيلٌ: و او است بر همه چيزها نگهبان و قائم به حفظ آن و متصرف در آن.
«1» نور الثقلين، ج 4، ص 496، ح 96. تفسير قمى، ج 2 ص 251.
جلد 11 - صفحه 264
تبصره:
چون خداوند سبحان را مدخليتى هست در افعال مخلوقات از حيثيت آنکه مبدء جميع ممکنات و قدرت و تمکين و تيسير اسباب از جانب او است، پس اينکه اسناد جميع اشياء را به خود نموده به اين اعتبار باشد، نه آنکه العياذ باللّه فاعل شر و کفر و معصيت باشد تا جبر لازم آيد؛ بنابراين از حيث آنکه قوه و قدرت و تمکين افعال از جانب خدا باشد، نسبتش به خدا؛ و از جهت آنکه بنده فاعل فعل و مختار است در ترک و فعل، نسبتش به بنده باشد که: «لا جبر و لا تفويض بل امر بين الامرين». «1»