تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَ قالَ الْکافِرُونَ هذا ساحِرٌ کَذَّابٌ «4» وَ عَجِبُوا أَنْ جاءَهُمْ‌: و عجب داشتند از آنکه آمد ايشان را، مُنْذِرٌ مِنْهُمْ‌: ترساننده‌اى از قبيله ايشان يا از جنس ايشان، وَ قالَ الْکافِرُونَ‌: پس گفتند کافران، هذا ساحِرٌ کَذَّابٌ‌: اين منذر سحر کننده دروغگو است در دعوى نبوت يا در اسناد قرآن به خدا. شأن نزول: چون حمزه ايمان آورد دين اسلام قوت گرفت، بيست و پنج نفر از اشراف قريش نزد ابو طالب آمدند گفتند: تو مهتر مائى، آمده‌ايم تا حکم کنى ميان ما و برادرزاده خود که سبّ الهه ما نمايد و به سبب دين خود سنگ تفرقه ميان ما ايجاد نمايد و ما از دفع اين نايره عاجزيم. ابو طالب حضرت را طلبيد و گفت: اين جماعت قوم تو و تمنا دارند در مدعاى آنها تأمل کنى. حضرت پرسيد: اى قريش، چيست مدعاى شما؟ گفتند: از سب الهه ما باز ايستى. حضرت فرمود: من هم از شما يک کلمه خواستارم تا ممالک عرب مسخر شما و اعاظم عجم مطيع شما گردند. أبو جهل گفت: آن کلمه چيست؟ فرمود: «قولوا لا اله الا اللّه» يکمرتبه اشراف همه از آن حضرت اعراض و گفتند: اين شخص همه خدايان را يکى کرد «1»؛ مقارن اين حال جبرئيل نازل، آيه آورد که کفار از «1» منهج الصادقين (ج سوم- تهران) ج 8 ص 35. جلد 11 - صفحه 178 روى تعجب گفتند: