پیام‌های تفسیر نور

1- قبل از بيان سخن، در مخاطبين انگيزه‌ى شنيدن ايجاد کنيم. «هَلْ أَتاکَ نَبَأُ» 2- خداوند، پيامبر را به مطالعه تاريخ گذشته دعوت مى‌کند. «هَلْ أَتاکَ نَبَأُ الْخَصْمِ» 3- صحنه‌هاى هيجانى و غوغايى و دلهره آور، زمينه‌ى عجله و دست پاچگى در قضاوت است. «تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ‌- فَفَزِعَ» 4- قضاوت در محراب عبادت، ارزش و قداست آن را بيش‌تر مى‌کند. (سکوى‌ جلد 8 - صفحه 94 قضاوت حضرت على عليه السلام در مسجد کوفه بود و محل قضاوت حضرت داود در محراب). «تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ» 5- ترس و دلهره طبيعى به سراغ موحّدين نيز مى‌آيد و با توحيد منافاتى ندارد. «فَفَزِعَ» 6- پيامبران نيز به حکم بشر بودن، از امور غير منتظره، وحشت مى‌کنند. «فَفَزِعَ» 7- براى قضاوت، بايد طرفين دعوا در دادگاه حاضر باشند. «خَصْمانِ» 8- انبيا، مرجع و ملجأ مردم بوده‌اند. دَخَلُوا عَلى‌ داوُدَ ... خَصْمانِ بَغى‌ ... 9- تذکّر به قاضى در لحظه‌ى قضاوت، وسيله‌اى است براى مصونيّت او از اشتباه. «فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا» 10- طرفين دعوا، بايد خواهان اجراى حقّ باشند، نه حفظ منافع خود. «فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ» 11- رهبران و داوران جامعه الهى بايد نصيحت‌پذير و حقّ‌شنو باشند. «فَاحْکُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ» 12- اجراى عدالت در جامعه، عامل هدايت مردم به راه مستقيم و دورى از افراط و تفريط مى‌شود. «اهْدِنا إِلى‌ سَواءِ الصِّراطِ»